ไม่ต้องไปยิมทำเองได้ที่บ้าน เพียง 3 ท่าใน 10 นาที

ใครๆก็อยากที่จะมีหุ่นดีๆกันทั้งนั้น ยิ่งเป็นผู้หญิงด้วยแล้วหละก็ 1 ในหลายๆส่วนในร่างกายที่หนุ่มๆชอบมองแน่นอนว่าจะต้องมีก้นแน่ๆ สาวๆคนไหนที่มีก้นไม่สวยก็อาจจะเสียความมั่นใจอีกทั้งยังทำให้แต่งตัว ใส่กางเกงไม่สวยอีกด้วย แต่ไม่ต้องกังวลไป วันนี้จะมีวิธีออกกำลังกายบริหารก้นสำหรับสาวๆที่ต้องการให้ก้นเฟิร์มกล้ามเนื้อกระชับงอนงามทั้งหมด 3 ท่า ทำง่ายๆได้ที่บ้าน

โดยใช้เวลาเพียงแค่วันละประมาณ 10 นาทีเท่านั้น แต่ต้องทำเป็นประจำนะคะถึงจะเห็นผล เดียวไปดูกันเลยว่าทั้ง 3 ท่านั้นจะเป็นยังไงกันบ้าง

ท่าที่ 1

ก้มตัวลงไปเอามือเท้าพื้นไว้ทั้ง 2 ข้าง ยกก้นขึ้นมาตามภาพด้านบน จากนั้นให้ยกขาขึ้นบิดไปทางซ้ายแล้วเอาลง ทำสลับไปทั้งสองขา

ท่าที่ 2

หันตัวมาด้านข้างเอามือซ้ายและเข้าเท้าพื้น จากนั้นยกขาขวาให้ปลายเท้าหมุนเป็นวงกลมเล็กๆแบบตัวอย่างด้านบน

ท่าที่ 3

นอนคว่ำราบไปกับพื้น จากนั้นให้ยกเข้าขึ้นพร้อมกันทั้ง2ข้าง ต่อมาอีกสเต็ปให้ยกต้นขาต้นขึ้น สังเกตุว่าก้นเราจะเกร็ง ตามรูปด้านบน

แค่ทำ 3ท่านี้เป็นประจำ ก้นของคุณผู้หญิงก็จะสวยกระชับ เฟิร์ม ก้นงอน แน่ๆ ยังไงก็ลองเอาไปลองทำกันดูได้นะคะ

จำไม่ได้ว่าบนอะไรไว้ จะแก้บนยังไง ให้ทำตามนี้แล้วจะสบายใจ

คือไปดูดวงที้ไหนก็มีแต่คนทัก... ว่าติดสินบนไว้ทำไมไม่ไปแก้ เราก็ลืมว่าเราบนอะไรไว้. ใครมีวิธีแก้อย่างไรบ้าง ? แบบจุดธูปบอกอะไรอย่างไรคือลืมจริงๆว่าบนอะไรที่ไหนไว้ อยากแก้แต่ไม่รู้วิธี วันนี้เราจะมาแนะนำให้ว่าต้องทำยังไง

หลวงพ่อฤาษีลิงดำท่านว่า

วิธีแก้บนที่จำไม่ได้ ผู้ที่บนแล้วจำไม่ได้

เมื่อวันวิสาขบูชาที่ผ่านมานี้ (๘ พ.ค. ๓๓) หลวงพ่อได้ทำพิธีสะเดาะเคราะห์ ท่านได้เตือนผู้ที่เคยบนไว้แต่ลืมแก้บน และจำไม่ได้ว่าบนอะไรไว้บ้าง ต่อมามีผู้มาถามกันมากว่าควรจะปฏิบัติอย่างไร หลวงพ่อท่านได้แนะนำไว้ว่า ให้จัดแก้บนดังนี้

๑. บายศรีปากชาม ๗ ชั้น (ยอดเสียบด้วยไข่ต้ม)

๒. ข้าวปากหม้อ (ใส่ในกรวยยอดบายศรี)

๓. ไก่ต้ม ๑ ตัว

๔. หัวหมู ๑ หัว

ท่านให้ปูผ้าขาวตั้งเครื่องสังเวยเหล่านี้บนโต๊ะกลางแจ้ง จุดธูปเทียนอธิษฐานว่า

"ขอให้ท่านผู้มีพระคุณได้โปรดรับเครื่องสังเวยที่ข้าพเจ้าได้เคยบนไว้ และขอให้อดโทษแก่ข้าพเจ้าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปเถิด"

จากหนังสือ สมบัติพ่อให้

ส่วนบทความข้างล่างนี้ก็เป็นอีกวิธีสำหรับคนที่บนไว้แล้วลืมก็สามารถทำตามได้เช่นกัน

สิ่งที่ต้องเตรียม

1. พระพุทธรูปปางสมาธิ 1 องค์ ถ้ามีอยู่แล้วก็อันเชิญท่านมาเป็นองค์ประทาน หรือใครจะซื้อใหม่ก็ไม่ว่าแล้วเอาไปถวายวัด..เพิ่มบารมีให้คนกราบไหว้.เน้นไว้ในโบสถ์หรือศาลา

2. ผลไม้ 5หรือ 7 อย่าง ต้องมี กล้วยน้ำหว้า 1 หวี มะพร้าว1ลูก สับปะรด1ผล ผลไม้ตามฤดูกาล

3. หมากพลู บุ ห รี่ 5 มวน

4. พวงมาลัยดาวเรือง 3 พวง

5. น้ำแดง 1 ขวด น้ำเขียว1ขวด

6. น้ำเปล่า 1 ขวด

7. เทียนขาว 2 เล่ม

8. จุดธูป 16 ดอก

จากนั้นกล่าวตามดังนี้

ข้าพเจ้า..เอ่ย ชื่อนามสกุล…วันเดือนปีเกิด….

ขออันเชิญองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาเป็นประธานและสักขีพยาน ตลอดทั้งอันเชิญเทพเทวาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายรวมทั้งเจ้าที่เจ้าทางเจ้าป่าเจ้าเขา ให้มารับเครื่องสังเวยเครื่องสักการะที่ลูกได้จัดถวายให้แล้วในวันนี้เนื่องจากว่าลูกเคยบนบานศาล

กล่าวรวมทั้งสาบานมานานแล้วจนถึงปัจจุบันทั้งหลายทั้งปวง ทั้งที่จำได้และจำไม่ได้ก็ดี ทั้งที่สำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ตาม ก็ขออันเชิญให้มารับเครื่องแก้บนทั้งหลายเหล่านี้

เมื่อท่านทั้งหลายได้รับแล้วลูกขอถอนคำสาบานคำบนบานศาลกล่าวทั้งหมดขอให้สิ้นสุด ณ วินาทีนี้เป็นต้นไป ถ้าหากลูกมีความจำเป็นจะต้องบนบานศาลกล่าวอีกก็จะกล่าวบนบานใหม่อีกรอบในคราวต่อไป สาธุ สาธุ สาธุ…….

ทำแล้วห้ามขอพรใดๆนะ!! พอจบสาธุให้ปักธูปเลย หลังจากลาแล้วก็ขอพรได้ ในเรื่องที่ต้องการ

สาธุ สาธุ สาธุ….. อยากให้ทำนะ ไม่ยุ่งยากเลย

ขอบคุณแหล่งที่มาจาก : สุพรรณี อินทร์ปั้ญญา

ข้อที่ควรให้ลูกรู้และปฏิบัติ ก่อนอายุ 45 ปี ถ้าไม่อยากลำบากไปตลอด

1. ไม่ต้องตั้งใจเรียนมากไปใน สายวิชาที่ตนเลือก แต่ภาษาอังกฤษ และภาษาจีนจำเป็นมากๆ จงให้ใส่ใจ ส่วนวิชาอื่นๆ เอาแค่ดีพอหางานดีๆทำก็พอ เพราะโลกแห่งความเป็นจริง วัดกันที่ผลงาน ไม่ใช่ที่เกรด ภาษาอังกฤษ และ ภาษาจีน สร้างผลงานได้

2. การทำกิจกรรมในรั้วมหาวิทยาลัย นั้นสำคัญมากพอๆกับการคร่ำเคร่ง หน้าตำราเรียน

3. เลือกงานที่เราชอบนั้นใช่ แต่อย่าลืมด้วยว่า อาชีพนั้นสามารถเลี้ยงดูตัวเราได้จริงหรือ เปล่า ถ้าไม่ใช่ก็อย่าหลอกตัวเอง

4. เมื่อถึงวัยทำงาน ใครเก็บเงินก่อน รวยเร็วกว่าและสิ่งสำคัญที่ต้องจำไว้ คือ “ชีวิตที่ไม่มีหนี้ คือชีวิตที่ประเสริฐที่สุด”

5. หาเป้าหมายในชีวิตให้เจอ โดยเร็วที่สุดเพราะมันจะเป็นเครื่องนำทางของคุณ ในชาตินี้ตลอดไป

6. ซื้อบ้านก่อน ที่จะซื้อรถ เพราะบ้านมีแต่จะมีมูลค่าเพิ่มขึ้น รถมีแต่มูลค่าลดลง ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า รถ=ลด

7. ดอกเบี้ยบ้านนั้นมหาโหดมาก รีบใช้ให้หมดโดยเร็วพลัน ก่อนที่จะแก่ แล้วผ่อนไม่ไหว

8. การเก็บเงินเป็นแค่บันไดขั้นแรกสู่ความร่ำรวย แต่ขั้นต่อมา คือ ต้องรู้จักลงทุน.อย่าลืมคบกับ ที่ปรึกษาการเงินไว้เป็นเพื่อน

9. อย่าเป็นศัตรูกับใครก็ตามบนโลก ใบนี้เพราะคุณจะไม่มีทางรู้ว่า วันหนึ่งเขาอาจจะยิ่งใหญ่มาก จนกลับมาทำร้ายคุณก็เป็นได้

10. คอนเน็คชั่นหรือสายสัมพันธ์ เป็นสิ่งที่สำคัญมากๆต่อให้เก่งแค่ ไหน ก็สู้การมีเพื่อนเยอะไม่ได้

11. ควรมีงานทำมากกว่า 1 งานเพราะความมั่นคงไม่เคยมี บนโลกใบนี

12. อย่าคิดว่าตัวเองทำอะไรได้ แค่อย่างเดียวเพราะความสามารถ ของคนเรา มีมากกว่า 1 เสมอ

13. เมื่อมีโอกาสใดก็ตามเข้ามาจงอย่าปฏิเสธ ถึงจะล้มเหลว แต่มันก็คือ ประสบการณ์

14. สร้างเนื้อ สร้างตัวให้ได้เร็วที่สุด ในขณะที่คุณยังมีกำลัง ยังเป็น หนุ่มสาวเพราะการฝ่าฟันอุปสรรค ในช่วงอายุมาก ไม่ใช่เรื่องสนุก

15. ออกเดินทางท่องเที่ยวตั้งแต่ ยังหนุ่มสาวเพราะเมื่อมีครอบครัว การเดินทางจะเป็นเรื่องยุ่งยากกว่า เดิม

16. เลือกคู่ชีวิต จงคิดให้ดีๆ อย่าดูแต่ข้อดีของเขาแต่ต้องดูด้วยว่าเราสามารถรับข้อเสียของเขาได้ มากแค่ไหน

17. การมีแฟน หรือสามีภรรยา ยังเลิกกันได้ แต่ความเป็นพ่อแม่ลูก นั้นเลิกกันไม่ได้ เพราะฉะนั้น ควรดูแลพวกเขาให้ดีๆ

18. ความสำเร็จที่มากมายแค่ไหน ก็ไม่สามารถทดแทนความล้มเหลวของครอบครัวได้

19. ลองหาเวลาอยู่ว่างๆ ไม่ต้องทำอะไรเลยดูบ้าง อย่าแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวและอีกอย่าง งานก็ไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต

20. สุขภาพเป็นเรื่องสำคัญอันหนึ่ง โปรดถนอมตัวเองให้มาก เมื่อยังเป็นวัยรุ่น อย่าใช้ชีวิตให้หนักเกินไป

ขอบคุณข้อมูลจาก guru.sanook

วิธีการยืดอายุเก็บกล้วยไว้กินได้นานๆ เปลือกไม่ดำง่ายๆเนื้อไม่เละ

เชื่อว่าหลายคนมีปัญหาชื้อกล้วยสุกยกหวีมาแล้วทานไม่ทัน งอมหมดเสียก่อนวันนี้ share-si.com เลยมีวิธีการเก็บกล้วยไว้ให้อยู่นานๆไม่เละมาฝากกันค่ะ

กล้วยน้ำว้าเป็นผลไม้พื้นบ้านที่ให้สารอาหารมากมาย เป็นแหล่งพลังงานสำรองชั้นดี กล้วยเพียง 1 ผล สามารถให้พลังงานประมาณ 100 แคลอรี่ มีน้ำตาลธรรมชาติอยู่ 3 ชนิด ทั้ง ซูโครส ฟรุคโทส และกลูโครส รวมไปถึงเส้นใยและกากอาหาร และในกล้วยเอง ยังอุดมด้วย ไวตามินบี 6 ที่ช่วยกระตุ้นระบบภูมิต้านทาน แถมแร่ธาตุอย่างแมกนีเซียม และโพแทสเซียม ที่ช่วยป้องกันโรคความดันอีกด้วย

กล้วยน้ำว้ามีราคาถูก หวีละไม่กี่บาท เวลาซื้อก็ต้องซื้อยกหวี จะขอแบ่งซื้อเป็นผล ๆ แม่ค้าจะตบเอาได้ แต่พอซื้อมาทานได้ไม่กี่วัน กล้วยก็สุกงอมจนดำ ไม่น่าทานเสียแล้ว ต้องเอามาแปรรูปวุ่นวาย แทนที่จะประหยัดสตางค์ กลับต้องไปเสียเงินเพิ่ม ซื้อโน่นนี่นั่นมาปรุงเพิ่มให้วุ่นวาย ไม่เหมือนคนโบราณ ที่สามารถหยิบฉวยมะพร้าว กล้วยหอม ใบตองได้ภายในบริเวณบ้านโดยไม่ต้องหาซื้อใหม่

เมื่อซื้อกล้วยน้ำว้า มาแล้ว พอกล้วยเริ่มสุก ก็จัดแจงตัดแบ่งกล้วยสุกไว้ทานสัก 3-4 ผล ที่เหลือก็จัดแจงเอาเชือกฟางมาร้อยผูกไว้ให้ หิ้ว/แขวน ได้ ทีนี้ก็จัดแจงต้มน้ำในภาชนะที่สามารถเอากล้วยที่เตรียมไว้หย่อนจุ่มลงไปได้ พอน้ำเดือด ก็จัดแจงเอากล้วยลงไปต้มประมาณ 2-3 นาที ก็เอากล้วยไปห้อยแขวนไว้ในที่ที่มีลมโกรกและไม่มีแดดส่องถึง เราก็สามารถเก็บกล้วยน้ำว้าไว้กินได้นานนับ 10 วัน โดยที่กล้วยน้ำว้าจะไม่สุกดำให้เสียอารมณ์

ถ้ายังไม่สำเร็จเรามาดูอีกวิธีกันค่ะ

ใช้มีดตัดกล้วยออกเป็นผลๆ จากนั้นแบ่งเป็น 3 กลุ่ม

กลุ่มที่ 1 : วางไว้เหนือตู้เย็น อุณหภูมิ ห้อง (แต่จริงๆอาจโดนความร้อนจากแผงด้านหลังตู้เย็น ช่วยเร่งให้กล้วยงอมเร็ว?)

กลุ่มที่ 2 : วางไว้ในกล่อง แล้วเก็บในตู้เย็น ช่องตรงกลางปกติ

กลุ่มที่ 3 : ห่อกระดาษ แล้ววางไว้ในกล่อง แล้วเก็บในตู้เย็น ช่องตรงกลางปกติ

เมื่อเวลาผ่านไป 5 วันจึงนำออกจากตู้เย็นมาดู พบว่ากล้วยแต่ละกลุ่มอยู่ในสภาพที่ต่างกัน โดยกลุ่มแรกที่ไม่ได้เข้าตู้เย็นนั้นดำ ช้ำ แล้วก็เละไม่น่าทานอีกต่อไป

แต่อีกสองกลุ่มที่ใส่ไว้ในตู้เย็น รสชาติยังดีเยี่ยม แค่หวานขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งถ้าอยากได้เปลือกที่สภาพดูดี ไม่ช้ำมาก แนะนำวิธีที่ 3 คือการใช้กระดาษห่อกล้วย เก็บใส่กล่องแล้วเข้าตู้เย็นเลยจ้ะ

ข้อควรระวัง

– อย่าได้เก็บกล้วยไว้ในถุงพลาสติกแล้วมัดปากถุงเด็ดขาด เพราะมันคือการเร่งให้กล้วยยิ่งสุกไวขึ้นจากการที่เกิดการบ่มด้วยตัวมันเองของก๊าซเอทิลีน และการห่อกระดาษนั้นก็ควรห่อแยกผลกันด้วย เพื่อไม่ให้มันปล่อยก๊าซเอทิลีนใส่กันนั่นเอง

กลุ่มที่ 1 : วางไว้เหนือตู้เย็น อุณหภูมิ ห้อง >>> ดำ ช้ำ ไม่น่าทานละ ToT

กลุ่มที่ 2 : วางไว้ในกล่อง แล้วเก็บในตู้เย็น ช่องตรงกลางปกติ >>> ว้าว รสชาติ ยังเหมือนวันที่ 5 เลย หวานขึ้นหน่อย

กลุ่มที่ 3 : ห่อกระดาษ แล้ววางไว้ในกล่อง แล้วเก็บในตู้เย็น ช่องตรงกลางปกติ >>> ดูสดกว่ากลุ่มที่ 2 เล็กน้อย แต่ก็พอๆ กัน

สรุปผลการทดลอง

จัดเก็บแบบกลุ่ม 2 ในกล่อง แล้วนำไปวางในตู้เย็น ช่องตรงกลางปกติ (ไม่ใช่ใต้ช่องฟรีส ไม่ใช่ช่องผัก) ก็สามารถถนอมกล้วยให้ทานได้หลายวันได้จริงๆ ซึ่งน่าจะเป็นผลจากความเย็นในกล่องที่คงที่ช่วยคงสภาพกล้วยไว้ครับ

ส่วนวิธีการเก็บกล้วยหอมก็ทำได้ตามนี้เลยค่ะ

เก่งสุดยอด สอบติดผู้พิพากษาได้ตั้งแต่อายุ 25 ได้อันดับ 1 ของประเทศ

สวัสดีครับ หลาย ๆ ท่านคงจะทราบข่าวที่น่ายินดีกันไปแล้ว จาการที่ปธ.ศาลฎีกา ประกาศผลผู้ช่วยผู้พิพากษารุ่น 73 จำนวน 171 ราย สอบได้อันดับ 1 เป็นเด็กต้นกล้าตุลาการรุ่นแรก โดยว่าที่ผู้พิพากษาใหม่ท่านนี้ คือ นายศตพัฒน์ แขกเพ็ง

โดยอันดับความพีคแบบขนลุกที่มากกว่าปกติ คือ

- ท่านนี้จบพรีดีกรีรามด้วยวัย 18 ปี (ใช่ครับ 18 ปีในขณะที่หลาย ๆ คนยังหาคณะเรียนกันอยู่เลย จบ ป.ตรีแล้ว)

- เป็น 1 ใน โครงการต้นกล้าตุลาการรุ่นแรก ซึ่งเป็นการเน้นให้เห็นว่าเสาที่ 3 คือ เสาแห่งตุลาการไทยได้ทำโครงการนี้ออกมา เกรดสอบผ่าน คือ A

- ได้ที่ 3 เนติบัณฑิตไทย ซึ่งปกติ การสอบเนติบัณฑิตติดใน 10 ลำดับแรก ถือว่าท็อปฟอร์มมาก ๆ แล้ว เพราะสนามนี้ เราจะเจอบัณฑิตเก่ง ๆ จากทั่วประเทศในสายนิติศาสตร์อยู่แล้ว โดยท็อป 10 ต้น ๆ ส่วนใหญ่มาจาก ม.ธรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

- และ อีก Step ความเหนือ คือ ว่าที่ผู้พิพากษาท่านนี้สอบติดตั้งแต่ครั้งแรกที่คุณสมบัติด้านอายุถึง คือ วัยเพียง 25 ปี ที่กำหนดไว้ในคุณสมบัติของผู้มีสิทธิสอบผู้ช่วยผู้พิพากษา ซึ่งถือเป็นอะไรที่พิเศษ !! ยิ่งกว่าพิเศษใส่ไข่อีก

ทั้งนี้ นายศตพัฒน์ แขกเพ็ง ว่าที่ผู้พิพากษา ได้เล่าถึงวิธีการศึกษากฎหมายไว้ด้วยว่า การที่เราจะทำสิ่งใดได้ดีนั้นจะต้องมีใจรักและอยากจะทำสิ่งนั้นๆจริงๆ การเรียนกฎหมายก็เช่นกัน มันต้องเริ่มจากความรู้สึกอยากจะเรียนจริงๆ ไม่ใช่เพราะถูกบังคับหรือเพราะไม่รู้จะเรียนอะไร แต่แน่นอนครับน้อยคนมากที่เข้ามาเรียนเพราะความรู้สึกแบบนี้แต่แรก ดังนั้นเราควรจะสร้างความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาให้ได้ โดยอาจจะหาแรงบันดาลใจจากใครสักคน หรือเพื่อเป้าหมายที่เราวางเอาไว้ว่าอยากจะเป็น

เมื่อใจมาแล้วก็ไม่ยากแล้วครับ สิ่งที่มีต่อมาคือความขยัน วิชากฎหมายเป็นวิชาที่ต้องอาศัยความขยันเข้าช่วย เพราะสำหรับวิชากฎหมายนี้ไม่มีคนเก่งมีแต่คนขยัน ไม่มีคนโง่มีแต่คนขี้เกียจ แต่บางทีความขยันนั้นเราควรขยันให้ถูกที่ถูกทางด้วยเพราะเช่นนั้นความขยันก็สูญเปล่า

สำหรับวิธีการเรียนกฎหมายในชั้นปริญญาตรีของตัวผมเองนั้น เนื่องด้วยผมเข้าศึกษาในหลักสูตร พรีดีกรี ซึ่งต้องเรียนควบคู่ไปกับชั้นมัธยมปลาย การแบ่งเวลาจึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ซึ่งผมจะเริ่มวางแผนจากการลงทะเบียนเรียน โดยจะลงเท่าที่คิดว่าตัวเองจะพอสอบไหว โดยต้องดูวันสอบให้ห่างกันเพื่อจะได้มีเวลาพอที่จะทบทวน พอลงทะเบียนเสร็จแล้ว ผมก็จะไปหาซื้อหนังสือทุกวิชา เพราะผมไม่ได้มีโอกาสเข้าฟังคำบรรยายจึงต้องซื้อหนังสือทั้งหมดกลับไปอ่านเอง โดยหลักจะเป็นตำราของท่านอาจารย์และเสริมด้วยชีทสรุปและข้อสอบเก่าหน้าราม พอได้หนังสือกลับมาครบแล้วก็จะแบ่งเวลาอ่านหนังสือ

ปรบมือรัวๆ หนุ่มวัย 25 สอบติดผู้พิพากษาตั้งแต่ครั้งแรก

โดยจะอ่านทุกวันวันละ 1 ชม. แต่เป็น 1 ชม.ที่อ่านแบบเข้าใจ เวลาอ่านหนังสือจะอ่านได้นานเท่าไหนไม่ใช่สิ่งสำคัญ มันสำคัญที่ว่าเราได้อะไรจากการอ่านในครั้งนั้นๆบ้าง แต่ที่สำคัญต้องสร้างนิสัยของการรักการอ่านขึ้นมาโดยจะต้องอ่านหนังสือทุกวัน และควรจะโน้ตย่อไปด้วยในทุกๆครั้งที่อ่าน ซึ่งการโน้ตย่อไปด้วยในเวลาอ่านนั้นจะทำให้เรารู้ว่าเราเข้าใจในสิ่งนั้นๆมากน้อยแค่ไหน อีกทั้งยังสามารถนำมาทบทวนในช่วงใกล้สอบได้อีกด้วย

ซึ่งส่วนตัวผมแล้ว ผมคิดว่าการโน้ตย่อจะทำให้การอ่านหนังสือเป็นรูปธรรมมากขึ้น เวลามีปัญหาอะไรติดค้างคาใจก็ไม่รู้จะไปถามใครที่ไหน ก็จะใช้วิธีไปถามคนใน facebook โดยจะถามจากกลุ่มของเด็ก นิติราม. กลุ่มของ นศ.เนติ หรือกลุ่มสำหรับเตรียมสอบผู้พิพากษา/อัยการ คำตอบที่ได้ก็จะหลากหลายกันไป ซึ่งนอกจากจะได้คำตอบตรงบ้างไม่ตรงบ้าง เรายังได้รู้ความคิดเห็นของคนอื่นด้วย เพราะการเรียนวิชากฎหมายเราไม่สามารถเรียนคนเดียวได้ ซึ่งสำหรับใครที่มีโอกาสเข้าไปนั่งฟังคำบรรยายควรจะหาเพื่อนที่เรียนด้วยกันเวลามีปัญหาจะได้ปรึกษากันและที่สำคัญเวลามีปัญหาอะไร ก็ควรเข้าไปถามอาจารย์ท้ายคาบเลย อย่าให้ปัญหานั้นสะสมจนเราเรียนไม่รู้เรื่อง เพราะมันจะทำให้เราไม่สนุกกับการเรียน

หลายคนชอบถามว่า ต้องจำตัวบทไหม ตอบได้เลยว่าต้อง ซึ่งในช่วงแรกๆผมท่องตัวบทเยอะมาก ท่องจนแทบจะจำได้ทุกตัวอักษร แต่สุดท้ายก็สอบตกเพราะไม่รู้ความหมายและวิธีการใช้ตัวบทมาตรานั้นๆ อาศัยท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทอง เจอข้อสอบก็ทำไม่ได้ ผมเลยใช้วิธีใหม่คือทำความเข้าใจกับตัวบทโดยอ่านจากตำรา ตัวอย่างจากคำพิพากษาศาลฎีกา โดยเวลาอ่านหนังสือก็จะเปิดตัวบทควบคู่ไปด้วยตลอดและจดโน้ตย่อเฉพาะเรื่องสำคัญๆหรือตัวอย่างแปลกๆเข้าไปข้างๆตัวบทมาตรานั้นๆ เมื่อเราเข้าใจมาตราดังกล่าวได้เป็นอย่างดีแล้ว เวลาเรามานั่งท่องตัวบทก็จะทำให้จำง่าย เพราะเราท่องจากความเข้าใจ ไม่ใช่ท่องแบบนกแก้วนกขุนทองโดยไม่รู้อะไรเลย

ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกานั้นเป็นตัวอย่างของการปรับใช้กฎหมาย จึงมีความสำคัญต่อการเรียนกฎหมายมากซึ่งธงคำตอบส่วนใหญ่จะอิงจากคำพิพากษาศาลฎีกา แต่การที่เราจะมาอ่านฎีกาได้นั้นเราควรมีความรู้ในหลักเรื่องนั้นๆมาก่อน ข้อสอบเก่าก็เป็นสิ่งสำคัญเพราะเป็นเสมือนลายแทงในการดูหนังสือ ข้อสอบส่วนใหญ่ชอบออกในเรื่องใดแสดงว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องสำคัญ ซึ่งเราควรจะให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นๆเป็นพิเศษ

การเขียนตอบข้อสอบกฎหมายในชั้นปริญญาตรีนั้นเนื่องจากข้อสอบมีประเด็นไม่มากและมีเวลาพอสมควร ผมจึงใช้วิธีวางหลักกฎหมายก่อนและอธิบายหลักเล็กน้อยแล้วจึงปรับหลักกฎหมายให้เข้ากับข้อเท็จจริง และสรุปผลของการวินิจฉัยในส่วนท้าย การเขียนตอบข้อสอบที่จะทำให้ได้คะแนนดีควรเก็บให้ครบทุกประเด็น อย่าพึ่งใจร้อนไปตอบธงคำตอบหลักเลย ค่อยๆปรับไปเรื่อยๆ และควรใช้ถ้อยคำที่ชัดเจนไม่กำกวมอ่านง่าย เขียนตัวโตๆ ควรขึ้นย่อหน้าใหม่ทุกครั้งเมื่อขึ้นประเด็นใหม่

ต่อมาเมื่อผมได้มาเรียนชั้นเนติบัณฑิต ผมก็ปฏิบัติดังที่กล่าวมาข้างต้นทุกประการ แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือผมได้มีโอกาสมานั่งฟังคำบรรยายที่เนติบัณฑิตยสภาฯ เวลามีปัญหาอะไรก็มักจะเข้าพบอาจารย์ท้ายคาบเสมอ และตำราที่ใช้เป็นหลักในการเรียนในชั้นนี้คือรวมคำบรรยายของเนติฯ โดยผมจะหาซื้อคำบรรยายสมัยที่แล้วมาฉีกเป็นเล่มแยกเป็นรายวิชา แล้วก็อ่านควบคู่ไปกับการเข้าฟังคำบรรยาย และรับคำบรรยายในสมัยนี้ด้วย เวลาผมเข้าเรียนผมจะตั้งใจมากพอกลับมาก็อ่านคำบรรยายทบทวนและท่องตัวบท ทำแบบนี้จนเป็นกิจวัตรประจำวัน

และไม่ว่าเราจะเตรียมตัวมาดีแค่ไหนก็ตาม สิ่งที่สำคัญที่สุดในการเข้าสอบซึ่งนอกจากความรู้แล้วคือ สติ บางคนเตรียมตัวมาดีมากแต่พอใกล้สอบสติแตกจนทำไม่ได้ก็มี เราจึงควรหาวิธีจัดการกับอารมณ์และสมาธิของเราก่อนสอบ โดยสำหรับผมผมจะพยายามคิดว่าการสอบเป็นเรื่องที่เล็กที่สุดของชีวิต สอบไม่ได้ก็สอบใหม่ และพกความมั่นใจเต็มร้อยเข้าไปนั่งสอบ โดยก่อนเริ่มทำข้อสอบผมจะนั่งนิ่งๆไม่คิดอะไรประมาณ 5 นาที และลงมือทำข้อสอบ รุ่นพี่หลายคนแนะนำให้เปิดดูข้อสอบทั้ง 10 ข้อก่อน และเขียนเลขมาตราที่ต้องใช้เอาไว้ที่กระดาษคำถาม แล้วค่อยกลับมานั่งทำทีละข้อ แต่ผมรู้ดีว่าวิธีนี้ไม่เหมาะกับผมเพราะเวลาเราดูครบทั้ง 10 ข้อแล้ว แล้วกลับมานั่งเขียนทีละข้อเราก็ต้องเสียเวลาอ่านโจทย์ใหม่อีกรอบและสติเราอาจจะไม่ได้อยู่ที่ข้อที่เรากำลังจะเขียน แต่อาจจะไปพะวงกับข้ออื่นๆที่อ่านมาแล้วว่าจะทำข้อนั้นได้ไหม ที่ธงคำตอบที่เขียนไว้แต่ละข้อนั้นถูกไหม ยิ่งทำให้ไม่มั่นใจและเสียเวลา ผมจึงเริ่มทำทีละข้อ ข้อไหนไม่ได้ข้ามไปก่อนแล้วค่อยกลับมาทำทีหลัง

ส่วนในการเขียนตอบข้อสอบในชั้นเนติบัณฑิตของผมจะต่างไปจากตอนเรียนปริญญาตรี เพราะเนื่องด้วยจำนวนข้อสอบที่มีมากถึง 10 ข้อ และแต่ละข้อก็มีหลายประเด็น และมีเวลาเพียง 4 ชั่วโมง ผมจึงใช้วิธีปรับข้อเท็จจริงเข้ากับหลักกฎหมายเลย โดยเขียนให้กระชับและได้ใจความมากที่สุด

สุดท้ายนี้ผมอยากจะบอกว่าไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด ทุกคนที่ประสบความสำเร็จได้นั้นต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างถูกวิธี และไม่มีใครเก่งไปทุกเรื่อง ดังนั้นเราควรทำตัวเป็นน้ำครึ่งแก้วเพื่อเปิดรับสิ่งใหม่ๆอยู่เสมอ อย่าคิดว่าตนรู้แล้วเก่งแล้วเลยไม่ฟังใคร เพราะบางทีเราอาจจะยังไม่รู้อะไรเลยก็ได้ และความไม่รู้ที่น่ากลัวที่สุดคือ "ไม่รู้ว่าไม่รู้อะไร

ข้อมูลจาก komchadluek

พระในบ้าน ดูแลท่านให้ดี หากพรุ่งนี้ไม่มีท่านอยู่

ขาดพ่อเหมือนถ่อหัก ขาดแม่เหมือนแพแตก คำโบราณว่าไว้ ยามเที่ยวเล่นลูกๆจะนึกถึงพ่อผู้เป็นไกด์นำไป ยามเหนื่อยยามอ่อนแรงจะนึกถึงแม่ที่เปรียบเสมือนที่นอน ที่ให้ความอบอุ่น อ้อมแขนของแม่อบอุ่นเสมอ จะบ่น จะดุ จะว่าลูกอย่างไร สุดท้ายก็เป็นที่พึ่งที่ดีที่สุดของลูก

แล้วถ้าพรุ่งนี้คุณไม่มีท่านแล้วหละ

วันนี้ลูกๆหลายคนอาจจะกำลังอยู่กับพ่อกับแม่ในครอบครัวที่แสนสุข ในอ้อมกอดที่อบอุ่นของแม่ ในการเลี้ยงดูเอาใจใส่เป็นอย่างดีจากแม่ อยากได้อะไรมีแม่คอยจัดหาให้ อยากกินอะไรมีแม่คอยหามาให้กิน อยากเที่ยวที่ไหนแม่ก็พาไปเที่ยว อยากเรียนอะไรแม่ก็ส่งเสียให้เรียน อยากทำอะไรแม่ก็คอยส่งเสริมสนับสนุนให้ทำอยู่ตลอดมา ลูกๆหลายคนได้รับความสุข สะดวก สบาย สมบูรณ์พูนสุขในทุกๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบาย เงินทองที่ใช้จ่ายได้ตามใจปรารถนา พร้อมทั้งการศึกษาที่ดีในสถาบันที่มีชื่อเสียง ความสมบูรณ์ ความสุขสบายที่ลูกได้รับอย่างสุขเกษมเปรมปรีดทุกวันนี้ได้มาจากใคร………………?

วันนี้ยังมีลูกๆหลายคนไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ในครอบครัวที่อบอุ่น ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า เป็นเด็กเร่ร่อน เป็นเด็กจรจัด นอนตามป้ายรถเมล์ เร่ขอทานเก็บเศษอาหารประทังชีวิตไปวันๆ ต้องทนทุกข์ทรมาน เดียวดายไร้ความอบอุ่นหว้าเหว่ห่อเหี่ยวในหัวใจขาดที่พึ่งพาอาศัยต้องตะเกียกตะกายต่อสู้ในโลกที่โหดร้ายมีแต่แก่งแย่งแข่งขัน ชิงดีชิงเด่น เล่นพรรคเล่นพวก คิดเอาแต่ประโยชน์ส่วนตัว เพื่อให้มีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ

หากพรุ่งนี้ไม่มี…….แม่? โบราณว่า “ขาดพ่อเหมือนถ่อหัก ขาดแม่เหมือนแพแตก”

ชีวิตของลูกคงกระจัดกระจายไร้ทิศทาง ไร้อนาคต ไร้การศึกษา กลายเป็นเด็กมีปัญหา เป็นภาระของสังคม คงต้องทุกข์ทรมานอย่างหาประมาณมิได้ หากเปรียบชีวิตเหมือนการข้ามฝั่งในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกราก เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน ซึ่งต้องอาศัยแพและไม้ถ่อข้ามฝั่ง เพื่อไปสู่เป้าหมายอย่างปลอดภัย หากเปรียบไปก็เหมือนพ่อกับแม่ ถ่อเปรียบเสมือนพ่อ แพเปรียบเสมือนแม่ ถ้าถ่อหักก็ยังสามารถใช้มือหรือเท้าพายแทน แต่ก็ต้องทุลักทุเลพอควร มีโอกาสถึงฝั่ง 50-50 แต่หากแพต้องแตกหรืออับปางกลางแม่น้ำ โอกาสที่จะถึงฝั่งก็คงลางเลือนและริบหรี่เต็มประดา อาจต้องจมน้ำต าย หรือเป็นอาหารของสัตว์ร้ายได้

เปลวเทียนละลายแท่ง เพื่อเปล่งเสียงอันอำไพ ชีวิตมะลายไป เหลือสิ่งใดไว้ทดแทน

หากเปรียบเทียนที่จุดขึ้นเหมือนกับชีวิตแม่ของเรา เทียนเล่มนี้มันส่องแสงให้มากเท่าใด ลำเทียนเองก็จะสั้นลง ๆ คล้ายดังชีวิตแม่ที่ให้ลูกมากแค่ไหน อายุของแม่ก็จะสั้นลง ๆ อายุที่ได้มาก็คือเวลาที่เสียไป ยิ่งลูกมีความเจริญรุ่งโรจน์มากขึ้นเท่าใด ชีวิตแม่ก็ยิ่งแก่ลงและหดหายลงไปเท่านั้น บางครั้งเทียนมันก็ลุกโชติช่วงชัชวาล บางครั้งก็ริบหรี่หือไม่ก็ดับ แล้วน้ำตาเทียนก็ไหลหยดย้อยเหมือนหยาดน้ำตาของผู้เป็นแม่ของเรา ในที่สุดเทียนที่จุดขึ้นก็จะเหลือเพียงไส้ดำ ๆ วาระสุดท้ายของแม่เราก็จะเป็นอย่างนี้ แม่จะเหลือเพียงกระดูกที่เป็นเถ้าถ่าน ให้ลูกน้อยไปรับที่เชิงตะกอน

หากพรุ่งนี้ไม่มี……..แม่?

แม่ผู้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างแก่ลูก แม่ผู้ยอมอด เพื่อให้ลูกอิ่ม แม่ผู้ที่ยอมทุกข์เพื่อให้ลูกสุข แม่ผู้ที่ยอมลำบากเพื่อให้ลูกสบาย แม่ผู้ที่ยอมต ายเพื่อให้ลูกมีชีวิตอยู่

แม่ผู้ที่รักเป็นห่วงเป็นใยและเฝ้าถามลูกอยู่เสมอ เหนื่อยไหมลูก? หิวไหมลูก? ลูกอยากทานอะไร? ลูกอยากได้อะไรบอกแม่มา…แม่จัดให้? แล้วลูกละ เคยถามแม่บ้างหรือเปล่า?

ลูกบางคน ยามแม่มีชีวิตอยู่ ไม่เคยเลยที่จะรักษาน้ำใจท่าน ไม่เคยเลยที่จะเลี้ยงดูใจท่าน ทำให้ท่านสบายอกสบายใจ ท่านได้เรามาเป็นลูกรู้ไหมท่านดีใจมากขนาดไหน?

ลูกวัวลูกควายซึ่งเป็นสัตว์เดรัจฉาน มีคุณธรรมน้อย เมื่อโตขึ้นเลิกกินนมแม่ วิ่งเล่นไปมาเอาลำตัวถูไถคลอเคลียแม่มันเล่น แล้วก็เดินจากไป เราอาจสรุปว่า ลูกวัวตัวนั้นไม่ดี ไม่มีความกตัญญู สู้ลูกคนไม่ได้

แต่ร้อยทั้งร้อยของเจ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนี้เมื่อมันโตขึ้นและทิ้งแม่ไป มันจะไม่เถียงแม่ ไม่ตวาดแม่ ไม่ตีแม่ ไม่กระทืบเท้าใส่แม่ และที่สำคัญมันจะไม่ขยี้หัวใจแม่ของมัน…..

แต่ลูกคนบางคนกลับมีแต่คอยสร้างความทุกข์ใจให้แก่ท่าน มีแม่หลายคนที่ระทมขมขื่นเสียใจเพราะลูก ต้องแอบร้องให้ประจำ ถึงแม้แม่จะได้รับความทุกข์ทรมานจากลูกเพียงใด แม่ก็ยังรัก แม้บางครั้งมีใครบอกว่า ลูกของแม่ชั่ว ลูกของแม่เลว แม่ก็จะไม่เชื่อ ลูกของฉันไม่เป็นอย่างนั้น ลูกของฉันเป็นคนดี ดีชั่วก็ลูก ผิดถูกก็เลื อด จะเฉือนจะเชือดได้อย่างไรกัน

บางคนเอาแต่สนุก เชื่อเพื่อนมากกว่าเชื่อแม่ รักแฟนมากกว่ารักแม่ เคารพเมียมากกว่าเคารพแม่ เลี้ยงเพื่อนฝูงมากกว่าเลี้ยงแม่ โทรหาแฟนมากกว่าโทรหาแม่ คุยกับแฟนทั้งวันทั้งคืน แต่คุยกับแม่แป๊บเดียวตอนขอตังค์ แม่หลายคนช่างโชคร้ายนักเลี้ยงลูกมาตั้งหลายคน แต่ลูกเหล่านั้นไม่สารถที่จะเลี้ยงพ่อแม่ได้เลย ปล่อยให้แม่ไปอยู่ตามบ้านพักคนชรา สถานสงเคราะห์ผู้สูงอายุ ทิ้งไว้ตามวัดบ้าง ปล่อยแม่ไว้กับหมากับแมว ไม่เคยดูแลไม่เคยสนใจ ขนมซักชิ้นหนึ่ง น้ำสักแก้วหนึ่ง เงินสักบาทไม่เคยเลย ที่จะให้แม่ มีแต่จะเอา ทรัพย์สิน มรดก เงินประกัน บางคนถึงขนาดแช่งให้แม่ต ายเร็วๆเพื่อตัวเองจะได้มรดก

หากพรุ่งนี้ไม่มี…..แม่?

ถ้าเย็นนี้คุณแม่ต ายไปคุณแม่จะได้อะไรจะได้เพียงแต่ข้าวต้มถ้วยเดียวและน้ำเปล่าครึ่งแก้ว ใส่ถาดเอาไปวางไว้ข้างโลงศพเท่านั้นหรือ แล้วลูกชายลูกหญิงผู้โง่เขลาก็จะไปเคาะข้างโลง

พร้อมกับพูดว่า

“แม่จ๋าลุกขึ้นมากินข้าวเถอะ แม่จ๋าลุกขึ้นมากินน้ำเถอะ แม่จ๋าพระมาแล้วฟังสวดนะแม่นะ”

แต่ในขณะที่แม่มีชีวิตอยู่ เราจะได้ยินแต่คำว่า

“ลูกจ๋าลูกหิวหรือเปล่า ? ลูกต้องการอะไรหรือเปล่า? ลูกจ๋าลูกไม่สบายหรือเปล่า?”

จะมีลูกซักกี่คนที่จะถามแม่เช่นนั้น หรือจะรอให้แม่ต ายไปซะก่อนแล้วค่อยถามอย่างนั้นหรือ เรารักสิ่งใด เราจะถนอมสิ่งนั้น รักษาสิ่งนั้น แล้วมันจะอยู่กับเรานาน ถ้าเรารักแม่ ต้องถนอมน้ำใจท่าน รักษาใจท่าน ถามท่านต้องการอะไร? ท่านอยากไปไหน? ท่านอยากทานอะไร? ท่านเจ็บตรงไหนปวดที่ใด? ตอนที่แม่มีชีวิตอยู่ไม่เคยสนใจท่านเลย แต่พอคุณแม่ต ายลงนำร่างที่ไร้วิญญาณของแม่ไปใส่โลงทองอย่างดี เอาไปไว้วัดแล้วนิมนต์พระมาสวด 7 วัน 7 คืน หวังว่าดวงวิญญาณของแม่จะไปสู่สุขคติโลกสวรรค์ นี่หรือคือสิ่งที่เรามอบให้แม่

จัดห้องนอนให้แม่ ตอนที่แม่มีชีวิตอยู่แม้ครั้งเดียว ยังดีกว่าจัดงานศพใหญ่โตเมื่อแม่สิ้นชีวิต

มอบดอกไม้สักดอกให้แม่ ตอนมีชีวิตอยู่ มีค่ากว่าพวงหรีดหลายร้อยพวงที่ประดับข้างโลงศพแม่

หาน้ำเย็นๆให้แม่ดื่ม ทำอาหารดีๆให้แม่กิน มีค่ากว่าจัดอาหารอันประณีตไปวางข้างโลงศพท่าน

โทรศัพท์หรือจดหมาย ไปถามไถ่ท่านบ้าง ดีกว่าจัดงานบุญใหญ่โตอุทิศให้ท่าน

ทำความดีมีความกตัญญูต่อแม่ ขณะมีชีวิตอยู่ ประเสริฐกว่าการสำนึกบุญคุณได้เมื่อท่านต ายจากแล้ว

หากพรุ่งนี้ไม่มี……แม่ ใครจะมาดูแลเรา มาสนใจรักเรา มาเป็นห่วงเป็นใยเราเท่ากับคุณพ่อคุณแม่ ไม่มีอีกแล้วในโลกนี้ รักใดไหนเล่าเท่าแม่รัก เป็นรักที่บริสุทธิ์ใจ เป็นรักที่ยิ่งใหญ่ เป็นรักที่แท้จริง

อันรักใดไหนเล่าเท่ารักลูก จิตพันผูกสายเลื อดสืบเชื่อสาย เป็นความรักบริสุทธิ์ดุจใจกาย เป็นเครื่องหมายประจักษ์รักซื่อตรง

อ่านบทความนี้จบแล้วเย็นนี้ไปกราบตักท่าน ไปดูดวงตาท่านสิว่าท่านมีความสุขหรือมีความทุกข์ ไม่ ต้องอายในการทำความดี มีอะไรช่วยท่านได้ช่วยเลยอย่านิ่งดูดาย ถ้าวันนี้ไม่แสดงความกตัญญูต่อท่าน อาจจะไม่มีโอกาส ตอนที่แม่มีชีวิตอยู่ แล้วจะไปอ้อนวอนตอนที่แม่มีแต่ร่างซึ่งไร้วิญญาณแล้วคงไม่มีความหมาย น้ำเย็นๆสักแก้วเอาไปให้ท่านดื่ม เสื้อผ้าดีๆสักชุด เป็นลูกที่ดีสักคน สามารถต่อชีวิตแม่ได้เป็นปี ๆ อย่าเอาไปให้ท่านดื่มตอนที่ท่านไม่มีชีวิตแล้ว มันไม่มีประโยชน์อะไร

ให้ของขวัญแก่แม่นับแต่นี้ ด้วยทำดีต่อพ่อแม่ตอนแก่เฒ่า

ให้ท่านได้ประจักษ์รักของเรา ดีกว่าเฝ้าทำบุญให้เมื่อวายชนม์

อย่าให้ความสำคัญกับแม่ผู้มีพระคุณเฉพาะในวันแม่ 12 สิงหาคม เท่านั้น แต่จงทำทุกวันให้เป็นวันแม่ เหมือนกับความรักที่แม่มีให้ลูกทุกๆวันตั้งเกิดจนต าย หมั่นดูแลรักษาจิตใจของท่านให้ดี เพราะเราสามารถมีแม่ได้เพียงคนเดียวเท่านั้นในโลกนี้

อย่าปล่อยให้หญิงแก่ๆ คนหนึ่งที่รักเรามากที่สุดในโลก ต้องอยู่ในความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาที่โหดร้าย ต้องตรมใจต ายเพราะลูกๆที่เธอรักแต่ไม่รักเธอ………………หากพรุ่งนี้ไม่มี………..แม่?

ขอบูชาและเทิดทูนพระคุณแม่ของแผ่นดิน ขออุทิศความดีจากบทความนี้ให้แด่คุณแม่ทุกๆคน

ถ้าผู้ได้ริแช่งด่าว่าทำร้ายบุพการีทีมีพระคุณกับเรา อย่าหวังเลยว่าจะชีวิตนี้จะเจริญ

สังเกตมั๊ย? ทำไม “คนเก่งๆ” มัก “มีเพื่อนน้อย”

เรามักจะได้ยินกันอยู่บ่อยๆ ว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคม เวลาไปไหนมาไหนทีก็ขนกันไปเป็นกลุ่มก้อน แต่เคยสงสัยมั้ยว่าทำไมบางคนดูเหมือนไม่ค่อยมีเพื่อน ทั้งๆ ที่ก็ดูเป็นคนที่เก่ง เรียกว่าแทบจะเพอร์เฟ็คเลยล่ะ วันนี้เราจะพามาดูผลการวิจัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่าทำไมพวกเขาถึงมีเพื่อนน้อย

“ความสุข” ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

ถ้าจะพูดถึงวิธีที่ทำให้มีความสุขชีวิตแฮปปี้แล้วล่ะก็ เราเชื่อว่าทุกคนคงมีเวย์ที่ไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะใช้วิธีพยายามไม่เครียด หรือบางผลการวิจัยก็บอกว่าเมื่อเราลดการเสพโซเชียลลงก็สามารถช่วยพัฒนาอารมณ์และพาเรากลับไปมีความสุขกับสิ่งรอบตัวได้ง่ายขึ้น หรือแม้แต่การได้ใช้เวลาอยู่กับ “เพื่อน” ก็เป็นอีกหนึ่งวิธีที่สร้างความสุขของใครหลายคนได้เหมือนกัน

“ความท้าทาย” ที่ต้องการเอาชนะด้วย “ตัวเอง”

มีการตีพิมพ์ผลการศึกษาของ The British Journal of Psychology ของ Norman Li และ Satoshi Kanazawa ที่บอกว่าคนที่เก่ง หรือฉลาดมักจะไม่ค่อยแฮปปี้เมื่อพวกเขาต้องสังสรรค์หรือมีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนๆ ซึ่งอาจจะมาจากข้อสันนิษฐานที่ว่าความเก่ง หรือความฉลาดนั้นมักจะสัมพันธ์กับความสามารถในการแก้ไขปัญหาหรือความท้าทายต่างๆ คือยิ่งฉลาดมาก​ จะยิ่งรู้สึกว่าอยากที่จะเอาชนะความท้าทายต่างๆ นั้นให้ได้ด้วยตัวเอง โดยที่ไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนหรือใครก็ตาม หรืออาจจะพูดได้ว่าความสุขของคนส่วนใหญ่มักจะมีเพื่อนอยู่ในนั้น แต่สำหรับคนเก่ง หรือคนฉลาด พวกเขากลับรู้สึกแฮปปี้กว่าที่จะอยู่คนเดียว

แต่ “มีเพื่อนเยอะ” ก็ไม่ได้แปลว่า “ฉลาดน้อย”

อย่าเพิ่งคิดว่าอ้าวววว...แล้วถ้าเรามีเพื่อนเยอะ นี่คือชั้นไม่มีสกิลในการแก้ปัญหาหรือเอาชนะความท้าทายหรอ T_T เพราะมันเป็นคนละเรื่องกัน การศึกษาวิจัยนี้พูดถึงความเกี่ยวโยงกันของความฉลาดและพฤติกรรมการเข้าสังคม ไม่ได้พูดถึงสาเหตุว่ามีเพื่อนน้อยแล้วจะฉลาดกว่าคนอื่น เพราะฉะนั้นถ้าคุณเป็นคนที่แฮปปี้กับการมีแก๊งค์เพื่อนรายล้อม นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคุณฉลาดน้อยหรือไม่ฉลาดนะ เพียงแต่ว่าคนฉลาดอาจจะมีความสามารถในการปรับตัวในการอยู่ในสังคม ในสถานการณ์ต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปได้ดีกว่า และรู้สึกสบายตัวมากกว่าในการรับมือกับสถานการณ์ที่หลากหลาย ด้วยตัวของเขาเองก็เท่านั้น

งานวิจัยใหม่ของ The British Journal of Psychology ได้ตั้งคำถามว่า หัวใจหลักของการมีชีวิตที่ดีคืออะไร? โดยนักวิจัยได้ทำการสำรวจคนจำนวนกว่า 15,000 คน ในช่วงอายุระหว่าง 18 ถึง 28 ปี แล้วพบว่าคนที่อยู่ในเขตชุมชนที่มีความหนาแน่นของประชากรมาก จะระบุว่าพวกเขานั้นไม่ค่อยพึงพอใจต่อคุณภาพชีวิตของตัวเองมากนัก นอกจากนี้ยังพบว่ากลุ่มคนที่ได้มีโอกาสปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทบ่อยๆ จะระบุว่าพวกเขานั้นมีความสุขเพิ่มขึ้นจากเดิมมาก

“คนฉลาด คือ ข้อยกเว้น”

อย่างไรก็ดี มันก็ยังมีข้อยกเว้นอยู่ เพราะความสัมพันธ์ที่กล่าวมานี้กลับลดลงอย่างเห็นได้ชัดในผู้ที่มีไอคิวสูง “โดยความหนาแน่นของประชากรได้ส่งผลกระทบต่อคนฉลาดเป็นอย่างมาก และคนฉลาดมีความพึงพอใจต่ำ ยิ่งกว่าคนทีมีไอคิวต่ำกว่าถึง 2 เท่า” หมายความว่า ยิ่งคุณฉลาด คุณยิ่งไม่ชอบเข้าสังคม คุณจะมีความพึงพอใจกับชีวิตน้อยลงเมื่อต้องเข้าสังคมและพบเจอคนอื่นบ่อยๆ แล้วทำไมจึงเป็นเช่นนั้น?

“คนฉลาดจะโฟกัสไปที่เป้าหมายระยะยาว”

คนที่มีไอคิวสูงมักจะไม่ใช้เวลาไปกับการเข้าสังคม นั่นเป็นเพราะคนฉลาดมักโฟกัสไปที่เป้าหมายในระยะยาว พวกเขามีความสนใจและมีแรงผลักดันในการจะสร้างบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ยกตัวอย่างเช่น เพื่อนที่คุณรู้จักที่ได้เข้าศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษา หรือได้ทำธุรกิจของตนเอง ในระหว่างที่พวกเขาเดินตามความฝัน พวกเขาได้ลดการพบปะผู้คน เพื่อโฟกัสไปที่การงานและการสร้างฝันของพวกเขาให้เป็นจริง คนฉลาดที่กำลังจะบรรลุเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ อาจมองว่าการเข้าสังคมเป็นสิ่งรบกวนเขา และคอยทำให้เขาเสียสมาธิในการที่จะก้าวไปให้ถึงเป้าหมายระยะยาวของเขา ในทางกลับกันก็คือ มันส่งผลต่อความสุขของพวกเขาด้วย

“ในระหว่างที่กำลังเดินตามเป้าหมาย คนฉลาดจะเก็บตัวและใส่ใจกับความฝันที่แท้จริงของพวกเขา”

แทนที่จะออกไปเทียวในคืนวันเสาร์พบปะกับเพื่อนสองสามคน ไม่ใช่ว่าพวกเขามองไม่เห็นคุณค่าของเพื่อน เพียงแต่ในระหว่างที่กำลังมุ่งหน้าสู่ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ พวกเขาอาจมองว่าการเข้าสังคมเป็นการรบกวนสมาธิของเขา

“พัฒนาการที่แตกต่างของคนฉลาดในช่วงวิวัฒนาการของสมอง”

วิวัฒนาการของสมองมนุษย์นั้นเกิดขึ้นเพื่อความอยู่รอดของบรรพบุรุษในสภาพแวดล้อมแบบทุ่งหญ้าสะวันนา เมื่อก่อนนั้นมนุษย์มีจำนวนประชากรต่ำและใช้ชีวิตแบบ ผู้ล่า-ผู้เก็บเกี่ยว มนุษย์ในสมัยนั้นจำเป็นต้องปฏิสัมพันธ์กับคนใกล้ชิดเพื่อความอยู่รอด และการดำรงเผ่าพันธุ์สืบไป

เมื่อมองมาที่ปัจจุบัน การใช้ชีวิตของมนุษย์ได้เปลี่ยนไปอย่างมาก และการปฏิสัมพันธ์ก็เป็นไปอย่างง่ายดาย คนฉลาดมักจะเป็นผู้ที่จัดการกับปัญหาต่างๆ ในยุคปัจจุบันได้มากกว่า นั่นหมายความว่า คนฉลาดมีความสามารถในการแก้ไขปัญหาใหม่ๆ และรับมือกับเหตุการณ์ใหม่ๆ ได้ง่ายขึ้น

“เมื่อคุณฉลาด คุณจะยิ่งสามารถปรับตัวเข้ากับสิ่งต่างๆ ได้ง่ายขึ้น”

อีกทั้งยังสามารถผสมผสานสัญชาตญาณของบรรพบุรุษให้เข้ากับโลกปัจจุบันได้ง่ายอีกด้วย นี่อาจเป็นเพราะคนฉลาดสามารถละทิ้งความต้องการที่จะปฏิสัมพันธ์ในแบบของสังคมผู้ล่า-ผู้เก็บเกี่ยว เพื่อเลือกที่จะใช้เวลาไปกับการบรรลุเป้าหมาย

“คนฉลาดเห็นคุณค่าของความสัมพันธ์ต่างจากคนทั่วไป”

คนฉลาดให้ความสำคัญกับเพื่อนและสังคมเช่นเดียวกับคนทั่วไปนั่นแหละ เพียงแต่ว่าพวกเขาค่อนข้างเรื่องมากเมื่อต้องแบ่งเวลาเพื่อให้ใช้อย่างคุ้มค่า ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่รักเพื่อนหรือการสังสรรค์ เพียงแต่ว่าพวกเขาก็รักเป้าหมายส่วนตัวของพวกเขาที่ต้องก้าวไปให้ถึงเช่นเดียวกัน

ข้อมูลจาก healthaddict